Levensverhaal

Levensverhaal – Een Jongen en Zijn Vader
Het was een week voor Kerstmis. Ik was vijf jaar oud en ik had zojuist een verhaal voorgelezen als onderdeel van het kinderprogramma, op een kruk achter de preekstoel in mijn vader's kerk. Ik zal nooit vergeten hoe voldaan ik me voelde en de band die ik op die avond met mijn vader voelde. Het was werkelijk een magisch moment toen mijn vader me van de kruk optilde en me een grote knuffel en een kus gaf waar de hele gemeente het kon zien. Ik voelde me nergens veiliger dan in de armen van mijn vader. Ik vroeg me af of ik ooit in zijn voetstappen zou volgen en zelf een pastor zou worden. Dit is één van de oudste en meest geliefkoosde herinneringen die ik aan mijn vader heb. Hij was een erg liefdevolle, vriendelijke en zachtmoedige man. Ik wist dat hij er altijd voor me zou zijn en dat niets zijn liefde voor me zou kunnen veranderen; zijn liefde was onvoorwaardelijk.

Mijn moeder was de jongste in haar gezin en werd door haar vader afgewezen omdat haar natuurlijke moeder stierf toen ze geboren werd. Ze werd door haar oudere zusters opgevoed. Ze werd haar hele leven in de greep gehouden van de onzekerheid die ze hierdoor als kind had ervaren. Ze streefde daarom naar zekerheid voor zichzelf en voor haar naasten. Mijn moeder was geobsedeerd met uiterlijkheden. Het huis moest altijd brandschoon en opgeruimd zijn en alles moest er altijd op duiden dat we het perfecte gezin waren, ongeacht hoe de situatie er feitelijk uitzag. Ik kan me herinneren hoe ze zei: "Als dit uitlekt dan kan het jouw vader zijn carrière kosten". Ik leefde in angst, omdat ik bang was door haar afgewezen te worden en ik was doodsbenauwd dat ik iets zou doen wat mijn vader zou ruïneren. Mijn moeder's liefde was voorwaardelijk en werd in stukje en beetjes uitgereikt wanneer ze dacht dat het verdiend was. Ik leerde hoe ik dingen voor mezelf moest houden; ze kon namelijk niet van streek raken door dingen waar ze niets van af wist.

Toen ik twaalf jaar oud was begon ik me te realiseren dat er een wereld bestond die heel anders was dan de wereld waarin mijn ouders leefden. Ik kwam niet echt in opstand, maar het leven in het "glazen huis" begon zijn tol te eisen. Ik denk dat de Heer mijn hart zag en besloot dat het tijd was om me wat meer naar Zich toe te trekken. Tijdens een eredienst op Woensdagavond gaf een gastspreker ons een gedetailleerde beschrijving van het lichamelijk lijden van Christus aan het kruis en van de liefde die Hem aan het kruis hield. Die avond voelde ik God voor het eerst. Ik was zo overweldigd door Zijn liefde en Zijn acceptatie van mij. Ik begreep dat Zijn liefde voor mij Jezus aan dat hout genageld hield. Dit was de eerste keer dat ik me realiseerde dat het Christen-zijn veel meer inhoudt dan de juiste dingen doen en naar de kerk gaan.

Levensverhaal – Een Tiener en Zijn Leeftijdgenoten
Gedurende de volgende zes jaren nam ik de waarden van mijn tienervrienden over. Mijn vader was mijn held niet meer omdat ik nu dacht dat succes altijd in dollars werd uitgedrukt. Ik ging naar de universiteit en de studentencultuur bloeide. Ik sprong er met beide voeten in -- drugs, sex en alcohol. Tijdens mijn eerste nacht, slechts uren nadat ik 'tot ziens' had gezegd tegen mijn ouders, bevond ik me met drie andere jongens en een krat bier in een auto op weg naar een porno-bioscoop. Mijn eerste week aan de universiteit was nog niet voorbij of ik had mijn eerste fles bier gedronken, mijn eerste porno-film bekeken, mijn eerste joint gerookt en, natuurlijk, mijn eerste college overgeslagen. We feestten elke avond en in de weekends werd het feesten nog eens extra hard aangepakt. De typische Vrijdagavond duurde onophoudelijk tot en met Zondag. Het duurde niet lang voordat ik geldproblemen had, dus begon ik drugs te verkopen om de leefstijl van mijn vrienden te kunnen blijven volgen. De meeste van mijn vrienden kwamen uit rijke families. Hoe vreemd het ook mag klinken, zelfs in deze meest opstandige periode van mijn leven was ik een sleutelfiguur in een groep tieners die de taken overnamen van pastors die met verlof waren. Ik leidde een dubbelleven.

Toen ik 19 jaar oud was, een tweedejaars student, ging ik voor een weekend naar huis en ik zag uit naar de tijd die ik samen met alleen mijn vader zou hebben, omdat mijn moeder een weekendje op retraite was. Ik had het niet erg vaak met mijn vader over mijn leven en dat was ook niet nodig. Ik weet zeker dat hij wist wat er gaande was en ik weet zeker dat hij urenlang voor me bad. Op die Zaterdagavond, toen we aan het eten waren, dwaalde het gesprek af naar onderwerpen als de dood en mijn vader vertelde me hoe zeer hij uitkeek naar het samenzijn met de Heer. Een week later was ik bij de studentenvereniging aan het biljarten toen ik naar de telefoon werd geroepen. Iets in me vertelde me dat mijn vader er niet meer was. Mijn instinct bleek juist -- mijn vader was dood. In het begin onderdrukte ik mijn gevoelens zodat ik voor mijn moeder kon zorgen en de begrafenis kon regelen.

Twee avonden vóór de begrafenis stond ik midden in de nacht op en ontstak ik een vuur in de open haard. Ik herinnerde mij het gesprek dat ik een week geleden met mijn vader had gehad en ik realiseerde me dat God deze hele samenloop van gebeurtenissen had georkestreerd. Eindelijk brak de dam en aanvaarde ik het verlies van mijn vader. Ik voelde me alleen en verward. Ik voelde dat God me Zijn liefde wilde tonen, maar ik was er niet klaar voor om die liefde te accepteren.

In de daaropvolgende zeven jaar studeerde ik af aan de universiteit en begon ik een carrière als manager in de detailhandel. Ik volgde de wegen van de Heer niet; ik was boos op Hem omdat Hij mijn vader van me had afgenomen. Ik wist dat mijn leefstijl God van me afhield.

In deze periode had ik een droom die steeds maar weer bleef terugkomen. Ik liep door een lange, donkere gang. Ik kon een ontzettend helder licht zien dat door de kier van een deur aan het einde van de gang scheen. Zelfs toen wist ik dat dit licht Jezus was en ik herinnerde mijn ervaring aan het kruis uit mijn kindertijd. Ik herinner me dat ik dacht dat ik nog steeds niet te ver was gegaan, zo lang als die deur aan het einde van de gang nog een beetje openstond en ik het licht nog kon zien.

Levensverhaal – Een Man en Zijn Liefde
Toen ik zevenentwintig was begon ik me af te vragen of ik ooit nog zou trouwen. Via mijn moeder (nota bene) ontmoette ik mijn toekomstige vrouw. Sue was een muzikante en had mijn moeder ontmoet tijdens een retraite waar mijn moeder de eredienst had geleid. We gingen een tijdje met elkaar uit, maar daarna liet Sue me weten dat ik de wiet moest opgeven als ik wilde dat deze relatie nog verder zou gaan. In deze tijd rookte ik ongeveer twee joints per dag en ik wist eigenlijk niet eens meer hoe het voelde om helemaal nuchter te zijn. Maar ik wist zomaar ineens te stoppen, zonder problemen, en voor het eerst in jaren voelde ik dat ik me weer open kon stellen om de Heer in mijn leven te hebben. Sue en ik waren verliefd en we hadden een trouwdatum gekozen. Een paar weken vóór ons huwelijk leidde Sue de praiseband tijdens een bijeenkomst in Dodger Town. Op die Zaterdagavond was er een gelegenheid om naar het altaar te stappen. Ik vocht en ik worstelde met de aandrang. Maar eindelijk liep ik toch naar het altaar, als laatste. Terwijl één van de pastors voor me bad, ging ik terug naar de ervaring aan het kruis uit mijn kindertijd en het voelde alsof ik eindelijk weer thuis was. De hele avond bracht ik in die wonderbaarlijke gloed door, ik voelde de aanwezigheid van God en ik baadde in Zijn liefde. Ik dacht aan mijn vader en de troost die ik voelde gaf me het gevoel dat ik me weer in zijn armen bevond. 1 Johannes 3:1 zegt: "Bedenk toch hoe groot de liefde is die de Vader ons heeft geschonken! Wij worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook. . ." De leegte in mijn hart die ik sinds de dood van mijn vader had gevoeld werd die avond gevuld, toen ik God's liefde accepteerde.

Toen Sue en ik drie jaar getrouwd waren, ging ik weer terug naar school. Aan het begin van het jaar verhuisden we naar ons eerste eigen huis en we waren in blijde verwachting van ons eerste kind, dat in Maart geboren zou worden. Het leven leek zo goed en ik had het gevoel dat ik verloren tijd aan het inhalen was. Ik was me zeer bewust van de jaren die ik verkwanseld had. De kerk was een belangrijk onderdeel van onze levens en onze Zondagse studiegroep was onze uitgebreide familie. Onze zoon werd in Maart geboren -- wat een ontzagwekkende ervaring! Ik wenste dat mijn vader er bij had kunnen zijn om zijn kleinzoon te zien en om mij een aantal lessen over het vaderschap te leren.

Toen mijn zoon twee jaar oud was begon ons huwelijk de eerste tekenen van problemen te vertonen. We hadden aanzienlijke onenigheid over hoe we onze zoon moesten opvoeden. Sue's aandacht was zo gericht op vriendschappen met anderen en op haar moederschap, dat haar rol als echtgenote er helemaal bij in leek te schieten.

Sue en ik begonnen naar een nieuwe kerk te gaan en we ervoeren allebei de grootste geestelijke groei van onze levens. We aanvaardden leiderschap in de praiseband en in kleine studiegroepen. De kerk was onze familie. Ook ons eigen gezin groeide door de geboorte van onze dochter. Aan de buitenkant leek alles geweldig -- we dienden samen, leidden de erediensten op bijeenkomsten en retraites en we hielden ontzettend veel van onze kinderen. De grootste aanwijzing voor problemen in ons huwelijk was het feit dat we na de geboorte van onze dochter niet meer samen sliepen. Sue zag dit niet als een probleem omdat haar ouders al jaren niet meer samen sliepen. Sue bracht ook veel tijd elders met vrienden door en ik begon een wrok te voelen omdat ze nooit bij me was.

Uiteindelijk besloten we weer te verhuizen met de gedachte dat een "verandering van spijs" en een grotere afstand tussen ons en haar bemoeizuchtige ouders ons konden helpen om ons huwelijk te redden. Maar niet veel later had Sue een affaire. We gingen samen op therapie, maar later dat jaar vertelde ze me dat ze een scheiding wilde. De gevoelens die ik had waren bijna hetzelfde als toen mijn vader stierf -- eenzaamheid, gevolgd door schuldgevoelens en schaamte. Ik dacht aan de kinderen en ik kon mijn tranen niet bedwingen. Het waren de tranen van een vader met een gebroken hart, die zich realiseerde dat hij er niet altijd voor zijn kinderen zou kunnen zijn; het waren ook de tranen van een vader die de pijn van zijn kinderen voelde.

Praat over ons:

Volg ons: