Je Onschuld Verliezen

Je Onschuld Verliezen – Een Levensveranderende Tragedie
Toen ik 14 was woonden we in Europa. Mijn moeder en vader gingen 's avonds regelmatig op stap en dan moest ik op mijn kleine broer letten. Op een van deze avonden nodigde ik de buurjongen uit om me gezelschap te houden. Ik wist niet dat de gebeurtenissen van die avond mijn leven voor altijd zouden veranderen. Ik had helemaal geen ervaringen met jongens en deze jongen was een vlotte gast, ook al was hij pas 15. Voordat ik het wist waren we aan het zoenen. Ik begon "nee" te zeggen, maar hij luisterde niet naar me. Voordat ik het wist was ik mijn maagdelijkheid verloren. Het was gewelddadig en beangstigend, en ik voelde me vernederd, bang en boos.

Ik voelde me zo machteloos en misbruikt, maar toch beschaamd omdat ik dacht dat het op de een of andere manier mijn eigen schuld was. Ik sprak er met niemand over. Niemand wist ooit de waarheid over wat er die avond was gebeurd. Ik had het gevoel dat mijn leven, zoals ik dat altijd had gekend, voorbij was. Ik geloofde niet meer dat sex een dierbaar geschenk was dat voor mijn toekomstige echtgenoot was bestemd. Niet lang na dit incident gingen we naar de Verenigde Staten terug. Ik kon mijzelf in een nieuwe school weer opnieuw "uitvinden".

Tussen mijn veertiende en achttiende levensjaar had ik verschillende vriendjes. Enkele van hen waren "vaste" vriendjes, andere niet. Het waren altijd oudere jongens die niet naar mijn school gingen. Ik ontdekte dat sex een manier was om de relatie te beheersen en ik vond het prettig om de touwtjes in handen te hebben. Maar op school hield ik me altijd rustig. Iedereen dacht dat ik die kleine onschuldige maagd was die nooit dronk, rookte of sex had. Iedereen dacht dat ik inderdaad dat "Kleine Perfecte Meisje" was.

Je Onschuld Verliezen – Snel Opgroeien
Omdat ik mijn onschuld had verloren, maakte ik er haast mee om een echte vrouw in een wereld vol volwassenen te worden. Toen ik 18 was huwde ik een gescheiden man met een driejarig kind. Ik wilde een zelfstandig leven leiden waarin niemand me kon vertellen wat ik wel of niet moest doen. Tjonge, had ik het mis. Het leven was zwaar buiten de bescherming van mijn eigen familie. Ik moest een voltijd baan nemen, het huis schoonmaken, de was doen, voor mijn stiefkind zorgen, koken, de vaat doen, enzovoorts. Mijn man deed niets waarvan hij dacht dat het vrouwenwerk was.

Mijn nieuwe echtgenoot was zo druk bezig met sport, auto's en met de jongens op stap gaan, dat hij weinig tijd voor mij en zijn zoon had. Ik was zo eenzaam, boos en bitter dat ik al binnen twee jaar na ons huwelijk een affaire had met de beste vriend van mijn man. Het duurde niet lang voordat het allemaal veel te ingewikkeld werd. Wat moest ik nu doen? Ik trok weer bij mijn ouders in en dook weer volledig in het vrijgezellenleven van feesten, drinken en drugs. Ondertussen leek mijn toekomstige ex-man me niet eens te missen. Hij pakte onze spullen, nam onze enige auto met zich mee, vervalste mijn handtekening op een lening en verhuisde naar een andere staat. Ik was nu echt zware problemen aan het ontwikkelen op het gebied van het vertrouwen van mannen. Ik vertrouwde hen niet en zij konden mij niet vertrouwen.

De 30 daaropvolgende jaren was ik een vrouw die het probeerde te maken in een wereld zonder God. Van 1968 tot 1977 achtervolgde ik liefde, plezier en geld. Ik had twee liefdesrelaties waarin ik met een man samenwoonde, en een hele reeks andere relaties. Mannen waren een middel geworden om doelen te bereiken. Ergens op mijn levensweg had ik het vermogen of het verlangen verloren om van deze mannen te houden. Ik bleef graag rondtrekken en ik verhuisde op zijn minst 11 keer. Mijn leven was zo leeg dat ik nooit lang genoeg stil wilde blijven staan om er over na te denken. Ik bleef maar proberen om dat grote gat in mijn binnenste te vullen met plezier, werk en zinloze liefdesrelaties. Ik was doodmoe van het leven dat ik voor mezelf geschapen had. Het leek allemaal zo zinloos.

In December 1977 trouwde ik met een man die net zo gedreven was als ikzelf. Hield ik van hem? Nee, maar hij voldeed aan alle vereisten. Hij had een graad in de rechten en was daarnaast een gecertificeerd boekhouder. Hij was een virtuoos gitarist, schreef prachtige gedichten, had de zo bekende Zuidelijke goede manieren en was uit een rijke Zuidelijke familie afkomstig. Ik dacht dat ik een goudmijn had gevonden. Kort na ons huwelijk verhuisden we van Oregon naar North Carolina. Ik liet mijn oude leven achter me. Ik moest mezelf nog een keer opnieuw uitvinden.

De eerste jaren van ons leven samen moest ik er nog aan wennen, maar ik begon van hem te houden en hem te bewonderen. Ik hield van zijn twee kinderen (die hij uit een eerder huwelijk had) en al snel wilde ik zelf kinderen. Pas na vele pogingen (waarvan één een buitenbaarmoederlijke zwangerschap die me bijna het leven kostte) ontdekten we dat we niet in staat waren om samen kinderen te krijgen. Mijn hart rouwde om dat verloren kind, maar mijn echtgenoot wilde geen kinderen adopteren en in die tijd waren er geen andere opties beschikbaar. Door het werk van mijn man werd ons leven een aaneenschakeling van cocktail party's, politieke bijeenkomsten, country club etentjes, gala's, liefdadigheidsbijeenkomsten, etcetera. De leegte was overweldigend.

In 1989 was het huis volledig verlaten. De kinderen van mijn man waren volwassen en waren de wereld ingetrokken. Mijn man was meestal aan het werk of op reis, dus deed ik zelf niets anders dan het huishouden, televisie kijken en ontsnappen in de fantasieën van goedkope liefdesromans. Deze romannetjes schepten zo veel onvervulde sexuele verlangens en onrealistische verwachtingen over liefde. Ik voelde me ongewild, ongeliefd en onbevredigd. Wanneer mijn man op zakenreis was, ging ik op stap met mijn vriendinnen om te drinken en te dansen -- op zoek naar liefde en ongedwongen sex. Daags erna voelde ik me steeds schuldig en schaamde ik me. Hoe was ik hier beland en hoe kon ik er uit ontsnappen? Ik wist dat er meer moest zijn dan dit.

Je Onschuld Verliezen – Op Zoek naar Liefde
In Juni 1991, toen mijn man weer op een zakenreis naar Europa was, werd ik door Mark, een jongere collega, uitgenodigd om met hem en enkele andere collega's naar een plaatselijk café te gaan. Ik nam de uitnodiging aan. Die avond vertelde hij me na enkele drankjes hoe mooi en aantrekkelijk hij me vond. Het enige dat ik kon zien was een personage uit mijn liefdesromans (jong, lang en knap). Hij wilde me. Dit was het begin van de liefdesaffaire die mijn tweede huwelijk zou beëindigen.

Mark en ik begonnen ons eigen bedrijf dat al binnen enkele maanden erg succesvol bleek te zijn. We gebruikten drugs, dronken samen, en in ons nachtleven nam sex een belangrijke plaats in. Mark bleek niet alleen een alcoholicus en een drugsverslaafde te zijn, maar ook iemand die me lichamelijk en geestelijk misbruikte. En steeds meer gaf ik hem de gelegenheid om dit alles te doen. En ik was altijd in staat om te verbergen dat mijn minnaar, die bij me inwoonde, een dronkaard was en me misbruikte. En hoe meer hij dronk, hoe meer hij me misbruikte en hoe meer hij me manipuleerde. We hadden onze levens niet meer in eigen hand.

Uiteindelijk werd vastgesteld dat Mark aan een serieuze ziekte leed. Men vertelde hem dat hij alcohol en vet voedsel moest laten staan. Koppig weigerde hij hieraan mee te werken. Maar na elke aanval ging zijn toestand achteruit. Hoe kon ik hem verlaten? Hij had me nodig. Ik voelde me gevangen.

In Maart 1996 was mijn beste vriend -en de enige zus die ik ooit had gehad (ze was de vrouw van mijn broer)- betrokken bij een auto-ongeluk en liep hierbij ernstig hoofdletsel op. Ze zou nooit meer dezelfde vrouw zijn. Opnieuw voelde ik dat overweldigende gevoel van verlies. Als gevolg van dat ongeluk kreeg ik de voogdij over de drie kinderen van mijn broer. Ze waren 9, 7 en 4 jaar oud. De daaropvolgende maanden waren voor mij een ogenblikkelijk ouderschap. Ik was doodsbenauwd.

Deze verandering in onze levens gaf Mark een groter verantwoordelijkheidsgevoel en het gaf mij een reden om te zeggen "Je moet nu stoppen". Hij besloot om te stoppen met drinken en hij probeerde mij er van te overtuigen dat we "voor de kinderen" moesten trouwen. En op 4 Juli 1996 trouwden we. Ik was bang, maar ik dacht: "Wat heb ik te verliezen? Ik kan altijd scheiden als het niet goed gaat".

Tegen 1998 was ik gevuld met onvergevingsgezindheid, bitterheid en wrange gevoelens over de omstandigheden die me van mijn leven hadden beroofd; omstandigheden waarvan ik dacht dat deze oneerlijk waren. Ik was nu 50 jaar oud en had geen zekerheid, geen spaargeld, en voor zover ik kon zien een zeer grauwe toekomst. Dit schepte in mij een diepe, duistere en verstikkende depressie.

Door zijn ziekte was mijn jonge echtgenoot stervende, omdat hij zo egoïstisch was dat hij de alcohol, slecht voedsel en illegale drugs niet had kunnen opgeven voor het te laat was. Dit plaatste mij in de functie van verzorger tot ik niets meer te bieden had. Ik bleef mezelf maar afvragen: "Waarom blijf ik in een huwelijk dat verwoestend is en waarin ik misbruikt word, en waarin ik kan zien hoe het leven uit me wordt gezogen?"

Mijn broer gebruikte me als een plaatsvervangend moeder voor zijn kinderen en mijn ouders verwachtten dat ik er altijd voor hen zou zijn. Ze verwachtten dat ik de perfecte dochter was, de verantwoordelijke dochter die in hun behoeften kon voorzien. Waarom bleef ik maar geven zonder er ooit iets voor terug te krijgen?