 |
 |
Faalangst – Aan de Verwachtingen Voldoen
Toen ik nog klein was werd mijn leven door angst geregeerd. Aan de oppervlakte leek mijn kindertijd er goed uit te zien. Ik groeide op in een welvarende omgeving. Mijn ouders waren gelukkig getrouwd en zij hielden van me. Ik had misschien niet alle dingen die ik wilde hebben, maar ik had ongetwijfeld alles wat ik nodig had. Ik was een pienter kind, ik deed het prima op school en in de sport, en ik groeide op met goede vrienden om me heen. Maar mijn leven zag er aan de binnenkant heel anders uit. Ik was eenzaam en extreem verlegen. Mijn vader was altijd erg stil en introvert en dat maakte het moeilijk om met hem te praten. Mijn moeder daarentegen praatte zó graag dat ik aarzelde om mijn diepste gevoelens met haar te delen. Ik had altijd het idee alleen te zijn wanneer ik met problemen te maken had of wanneer me iets dwars zat.
Tegelijkertijd had ik het gevoel dat de mensen om mij heen de lat voor mijn leven wel erg hoog hadden gelegd. Zij zagen een potentieel in mij en wilden de resultaten maximaliseren: mijn ouders wisten dat ik een pientere jongen was en dus wilden zij graag dat mijn rapportcijfers perfect waren. Mijn muziekleraar en mijn voetbalcoach zagen dat ik veelbelovende talenten had en dus verwachtten zij dat ik uitblonk en altijd dat extra schepje er bovenop deed. Maar na verloop van tijd deed ik geen enkele van deze dingen meer met plezier en had ik het gevoel dat ik alleen maar leefde om andere mensen te behagen of om hen trots te maken. En dat ging gepaard met een sluimerende angst dat ik anderen zou teleurstellen; dat ik niet aan de verwachtingen zou kunnen voldoen. De waarde van mijn leven leek altijd afhankelijk te zijn van de dingen die ik deed, en niet van wie ik was. Ik voelde een enorme druk, maar had niemand om er mee over te praten en ik kon deze druk dus eigenlijk nooit verlichten.
De druk nam toe en daarmee ook mijn innerlijke onrust en spanning. Proefwerken op school, belangrijke voetbalwedstrijden en openbare muziekvoorstellingen werden heel moeilijke momenten voor me. Ik wilde helemaal niet het middelpunt van de belangstelling zijn. Ik had het gevoel dat iedereen zat te wachten tot ik een fout zou maken. Dat ik beoordeeld en veroordeeld werd. Ik was eenzaam, onzeker, verlegen en enorm zelfbewust. De druk bleef maar toenemen; ik mocht niet falen, mijn prestaties moesten gewoon perfect zijn. Ik bereikte het punt waar ik al weken vóór elke belangrijke gebeurtenis in mijn leven moeite had om te slapen. Ik probeerde er met mijn ouders over te praten, maar vanwege onze gebrekkige communicatie wist ik mijn boodschap eigenlijk nooit goed over te brengen. Het had allemaal geen zin.
Mijn leven was doorspekt met een angst om te falen. In mijn latere middelbare schooljaren was ik doodsbenauwd voor elk proefwerk, ook al had ik altijd prima cijfers. Ik zakte twee keer voor mijn rijexamen, niet omdat ik niet goed zou kunnen rijden, maar omdat ik door angst beklemd was, te bang om het te verknallen. Ook al leek mijn leven aan de buitenkant behoorlijk goed te verlopen, en ook al bleef ik mezelf maar voordoen als de gemiddelde 'toffe knul', toch had ik geen eigenwaarde en voelde ik me geketend en opgesloten.
Faalangst – Van Kwaad tot Erger
Mijn faalangst leidde er toe dat ik aan bepaalde delen van mijn leven wilde ontsnappen, nee dat ik aan elk deel van mijn leven wilde ontsnappen. De vlotte bevredigingen die de wereld te bieden had schreeuwden me toe, wuifden me toe en vertelden me dat ik maar gewoon van mezelf moest wegrennen. Toen ik 14 was raakte ik voor het eerst dronken. Tegen de tijd dat ik 18 was, waren alcohol, nicotine en sexuele bevrediging noodzakelijke dagelijkse troostmiddelen in mijn leven geworden. Ik probeerde gevoelloos te worden voor de pijn.
Ik bouwde ook een muur op van boosheid en trots. Ik transformeerde mijzelf tot een agressief ogende punkrocker en ik realiseerde me niet dat dit mijn manier was om andere mensen op een afstand te houden. Ik wist dat ik een erg intelligente jongeman was en door te doen alsof ik beter was dan alle andere mensen gaf ik mezelf tenminste een beetje het gevoel dat ik een zekere waarde had. Ik was boos op de wereld; iedereen was dom, behalve ikzelf. Maar iedereen leek gelukkig, behalve ik. Dat maakte me nog bozer. En ik bleef de pijn maar verzachten met de gebruikelijke "middelen". Maar er was geen hoop.
Toen ik naar de universiteit ging namen mijn problemen met seks en alcohol toe. Mijn put werd dieper en dieper. De zaken liepen werkelijk uit de hand toen ik te maken kreeg met paniekaanvallen die elke nacht weer terugkwamen. Na zes maanden stortte ik volledig in. Ik kon deze aanvallen niet meer in mijn eentje bestrijden. Lichamelijk en mentaal was ik helemaal aan mijn eind. Ik besloot om weer bij mijn ouders te gaan wonen. In de daaropvolgende jaren namen de paniekaanvallen geleidelijk af, maar ik was weer terug bij het begin, waar ik niet wilde zijn. Het leven was een nachtmerrie. Het duurde jaren voordat ik eindelijk de moed kon opbrengen om het ouderlijk huis weer te verlaten, en ik was nu bozer en ontevredener dan ooit tevoren. Ondertussen had ik mijn zinloze dagen gevuld met het afmaken van mijn universitaire studie en ik had zelfs een doctoraat weten te bemachtigen. Na mijn afstuderen werd mij een onderzoekspositie aangeboden en omdat ik niet wist wat ik anders zou moeten doen, had ik het aanbod aangenomen. Ik had er een enorme hekel aan, maar ik weet zeker dat ik alle andere mogelijkheden net zozeer zou hebben gehaat.
Ik was nu bijna 30 jaar oud en was uitgegroeid tot een man die gevuld was met woede, cynicisme en misplaatste hoogmoed. Deze vormden mijn verdedigingswerken, mijn manier om met de wereld om me heen om te gaan; mijn manier om het geluk van de wereld buiten te sluiten en te ontkennen, omdat dit een geluk was dat ik niet binnen in mijzelf kon vinden. Ik overtuigde mijzelf er van dat iedereen het altijd bij het verkeerde eind moest hebben en dat ikzelf het altijd het beste wist. Naastenliefde was voor mij een buitenaards concept. Ik haatte mensen. En ik haatte mijzelf het meest. Kortom, ik leidde een leven dat zich ver van God af bevond en mijn daden waren hiervan een getuigenis. Maar aan de binnenkant voelde ik me nog steeds als een klein jongetje -- eenzaam en verlaten -- een stipje in een duister, zinloos universum, dat zachtjes om hulp riep.
Faalangst – Tijd voor Verandering
Toen ontmoette ik toevallig op het internet een Amerikaans meisje. We begonnen met elkaar te praten en we konden het prima met elkaar vinden. Zij bezocht mij een paar keer in de vakanties. Na bijna een jaar trok ze bij me in, in mijn appartement in Nederland, en we trouwden. We woonden daar ongeveer 4 jaar en we kregen twee prachtige dochters. In deze jaren groeide ik enorm -- in woord, gedachte en daad -- door mijn liefde voor mijn vrouw en mijn kinderen. Dit was een liefde die ik eigenlijk nog nooit echt ervaren of begrepen had. Ik stopte met roken en mijn alcoholconsumptie nam drastisch af. Maar ik worstelde nog steeds met mijn sexuele problemen en mijn perspectief op de zinloosheid van het leven was nog steeds ontzettend ongezond. Het putte mij mentaal helemaal uit. Ik was nog steeds op zoek naar zin en doelen, en ik probeerde de leegtes in mijn hart nog steeds te vullen met dingen die dat nooit kunnen doen.
Mijn vrouw had grote moeite om zich aan te passen aan de Europese leefstijl, cultuur en taal. We probeerden verbeteringen aan te brengen door twee keer te verhuizen en door een aantal verschillende banen te proberen, maar het werkte niet. Zij kampte met haar eigen problemen en probeerde een geweldige moeder te zijn in een land waar ze geen woord kon verstaan. In deze 4 jaren hadden we allebei de nodige gezondheidsproblemen gehad en mijn twee dochters hadden allebei als baby enkele weken in het ziekenhuis gelegen. Toen vonden de aanvallen op 11 September, 2001, in de Verenigde Staten plaats en we wisten toen zeker dat we naar Amerika zouden gaan verhuizen. Mijn vrouw voelde een grote behoefte om "thuis" te zijn en ik wilde een normaal functionerend gezin en -- onbewust -- een nieuw begin voor mijzelf. Zo gezegd, zo gedaan. In de lente van 2002 gingen we naar de Verenigde Staten.
Lees verder om te ontdekken hoe mijn faalangst veranderde
Vind jij deze informatie nuttig? Help ons dan door deze met anderen te delen met behulp van onderstaande social media knoppen. Wat zijn social media?
Praat over ons:
Volg ons:
|
|
| English
|
| Social Media | |
|
| |
Praat over ons:
Volg ons:
|
|
| | Reflections | |
|
| |
|
Waar Bent U God?
Broeders in Christus
Je Onschuld Verliezen
Een Ongelijk Span Vormen
Wanhopig op Zoek naar Hulp
Vader-Zoon Relaties
Levensverhaal
De Reis Video
New Age Leerstellingen
Bronnen Voor Verder Onderzoek
|
| | Aanbidding | |
|
| | Gemeenschap | |
|
| | Discipelschap | |
|
| | Bediening | |
|
| | Evangelisatie | |
|
|
| Bestaat God Wetenschappelijk? | |
|
| | Bestaat God Filosofisch? | |
|
| | Is De Bijbel Waar? | |
|
| | Wie Is God? | |
|
| | Is Jezus God? | |
|
| | Waarom Christendom? | |
|
| | Groei met God | |
|
| | Populaire Kwesties | |
|
| | Levensproblemen | |
|
| | Herstel | |
|
|
|
|
|
